အမွား -
အမွားတဲ႔ - -
ဤေလာကတြင္ မည္သူမဆို အမွားမ်ားကို က်ဳးလြန္မိေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုသို႔က်ဳးလြန္ၾကရာ၀ယ္ ေျခေဆာ့၊ လက္ေဆာ့၊ မေတာ္တဆ က်ဳးလြန္မိေသာ အမွားမ်ားထက္ အေသအျခာ စနစ္တက် က်ဳးလြန္ေသာ အမွားမ်ား သည္ ပို၍မုိက္မဲတက္ၾကသည္။ မိမိရဲ႔ ေလာဘ၊ အတၱ၊ မာန္မာနမ်ားေၾကာင့္ မွားေသာ အမွားအတြက္ မိမိအျပစ္ ကို မိမိသာလွ်င္ခံယူရဲသည္ ဟုဆုိေသာ္လည္း ထိုအမွားသည္ တုိင္းျပည္ တစ္ခုလံုး ႏွင့္ ကိုယ္ျပည္သူေတြကို ရာစု နွစ္ႏွင့္ခ်ီကာ ကမၻာႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ ေအာက္က်ေနာက္က် ခံစားေစသည့္ ၾကီးမားေသာ အမွားၾကီးမ်ိဳးကို က်နု္ပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ထဲမွ ၂.၈.၁၈၆၆ တြင္တစ္ၾကိမ္ က်ဳးလြန္ခဲ့ၾက ဖူးေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ တိုင္းျပည္ ဖရိုဖရဲျဖစ္ကာ တပါးကြၽန္ဘ၀သို႔ ၾကေရာက္ခဲ႔ရေပသည္။ ကိုယ့္ သားအရြယ္တုိင္းတပါးသားကို ဒူးေထာက္၊ သခင္ေခၚ ၊ ဘုရားထူးေနၾက၇သည့္အျဖစ္ကို နာက်ဥ္းခဲ႔ၾကသည့္ အတြက္ တတိုင္းျပည္လံုး ကြၽန္ဘ၀မွ ကြင္းလံုးကြၽတ္လြတ္ေအာင္ လြတ္လပ္ေရးကိုေဆာင္က်ဥ္းေပးခဲ႔သည့္ အျပင္ အဂၤလန္ကို အမွီလိုက္ဖို႔ ဒို႔ျမန္မာေတြ ကုန္းလုပ္ ၊ ၾကံဳးလုပ္ ၊ ျပဲေအာင္လုပ္မွ ေတာ္ရာက်မယ္လို႔ သင္ ၾကားေပးခဲ႔တဲ႔ တမ်ိ္ဳးသားလံုး၏ ေက်းဇူးရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံခဲ႔ေသာ ၁၉.၇.၁၉၄၇ ေနတြင္ ဦးေစာတို႔ က်ဳးလြန္ခဲ႔ေသာ အမွားသည္ ျပန္လည္၍ မရႏို္င္ေသာ ဆံုးရံႈးမႈကုိ ျမန္မာတို႔ ဆံုးရံႈးခဲ႔ရသည္။
ျမန္မာတို႔သည္ ရာဇ၀င္တေလွ်ာက္ ဇာတိေသြး၊ ဇာတိမာန္၊ သတၱိ၊ စစ္မဟာဗ်ဳဟာ မ်ားကို ကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ ခဲ႔ၾကသည္မွာ သံသယျဖစ္ဖြယ္မရွိေခ်။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အာရွတိုက္၏ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေျမမ်က္ ႏွာ သြင္ျပင္ေရာ လူဦးေရ အရပါ ပိုမိုသာလြန္ေသာ အင္အားၾကီး ႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားတြင္ မိမိတို႔ လူမ်ိဳးႏွင့္ မိမိတို႔ နယ္နိမိတ္ကို ခိုင္မာစြာ ထားရစ္ခဲ႔ႏိုင္ၾကသည္။ဤသို႔ တည္တန္႔စြာ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္အတြက္ က်ႏ္ုပ္တို႔ အဘိုး၊ ေဘးတုိ႔သည္ အသက္၊ ေသြး၊ ေခြၽး ၊ တို႔နွင့္ ဘ၀မ်ား မည္မွ်ေပးအပ္ခဲ႔ၾကရသည္။ မည္မွ်စေတးခဲ႔ၾကသည္ကို မွန္းဆ၍ပင္မရေခ်။ တည္တန္႔ျပီးသားႏုိင္ငံေတာ္ ကို ကမၻာႏွင့္ယွဥ္၍ ေခတ္မွီတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေန ေသာ ကေနာင္ မင္းသားၾကီးကို လုပ္ၾကံလုိုက္ၾကေသာ အျဖစ္သည္ကား ဘယ္လုိအေရးကိုမွ ေမွ်ာ္ေတြးမ ၾကည့္တက္ၾကေသာ အာဏာရူးမိုက္္ကန္းကန္း လူတစ္စုပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သက္ဦးစံပိုင္ ဘုရင္ စနစ္တြင္ လုပ္ၾကံမႈမ်ားစြာထဲမွ ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈ အၾကီးမားဆံုးလုပ္ၾကံမႈပင္ျဖစ္သည္။
ျမင္ကြန္း၊ ျမင္းခုန္တုိင္ မင္းသားႏွစ္ပါးသည္ မင္းတုန္းမင္းၾကီး၏ သားေတာ္ အရင္းေတြ ပင္ျဖစ္သည္။ ဘုရင့္ သားဆုိသည့္အတြက္ သူတုိ႔လည္း ဘုရင္ ျဖစ္ခ်င္ေပမည္။မင္းတုန္းမင္းက ညီေတာ္ ကေနာင္မင္းသားကို အိမ္ေရွ႔အရာအပ္ႏွင္းသည့္ အခါမွာ သူတို႔အတြက္ရာဇပလႅင္သည္ ေ၀း၍သြားခဲ႔ေပသည္။ဆိုးသည္က ျမန္မာ မင္းေတြသည္ မိဖုရားမ်ားမ်ားထားျပီး ေမြးလာတဲ႔ သားေတာ္ တိုင္းဟာ ဘုရင္ဆိုသည့္ အိမ္မက္ ကို မက္လို႔ရသည့္ အျဖစ္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ တေန႔အခါ ျမင္ကြန္း၊ ျမင္းခုန္တိုင္ မင္းသားႏွစ္ပါးသည္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္မွာ ေပ်ာ္ပါးကစားၾကပါသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆာလာသည္ႏွင့္ ျပန္ၾကေတာ့ ေလးသိန္းတံခါး အထြက္တြင္ ႏြားျဖဴေလးတစ္ရွဥ္းကိုေတြ႔ျပီး သတ္စားၾကပါသည္။ ထိုႏြားႏွစ္ေကာင္ သည္ မင္းတုန္းမင္း၏ မဂၤလာ ႏြားျဖဴေလး ႏွစ္ေကာင္ပင္ျဖစ္သည္။ မင္းတုန္းမင္းက အက်ဥ္းခ်ေသာ အခါ ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႔မင္းသားကို တာ၀န္ေပးပါသည္။ အိမ္ေရွ႔မင္းသားၾကီးက ႏွစ္ပတ္ခ်ဳပ္ျပီး ျပန္လြတ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ထိုအျဖစ္ေၾကာင့္ပင္ အိမ္ေရွ႔ကိုယ္ေတာ္ၾကီးအား ျမင္ကြန္းမင္းသားက ပိုမိုအျငိဳးျပင္းထန္လာခဲ႔ပါသည္။ ထိုအခ်ဥ္းအရာ ကို သတိထားမိေသာ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးက ျမင္ကြန္းမင္းသား ေၾကးတုိက္မွထြက္ေသာ ေန႔မွာပင္ သမီးေတာ္ ေတာင္ညိဳမင္းသမီး သီရိဘဒၵါ၀တီ နဲ႔ လက္ဆက္ေပးလိုက္ပါသည္။ လူၾကီးစိတ္နဲ႔ အရွက္ေတာ္ေျပေအာင္ မျငဳိးမထားေအာင္ စီမံလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တူေတာ္ ကို သမီးေတာ္ ေပးျပီး သမက္ေတာ္ခဲ႔ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သစ္ေကာက္၊ ၀ါးေကာက္တာကိုသာ ျမင္ရျပီး လူစိတ္ရဲ႔ အတြင္း ေကာက္မႈကုိ ကေနာင္မင္းသားၾကီး မျမင္ရွာခဲ႔ပါ။
လုပ္ၾကံမႈအေရးေတာ္ပံုမွာ ဦးပုည ေျမာက္ေပးေနတယ္လုိ႔ၾကားေသာအခါ ကေနာင္မင္းသားၾကီးက ေခၚစစ္ပါ သည္။ ဦးပုည က ဘူးခံေနေသာ အခါ မင္းတုန္းမင္းက ပညာရွိတစ္ေယာက္ ခ်မ္းသာစြာေနပါေစလို႔ အမိန္႔ ေတာ္ခ်ခဲ႔ေလသည္။ ေနာက္ဆံုး ဦးပုည ကို နန္းေတာ္တြင္း သံုးႏွစ္ ၀င္ထြက္ခစားျခင္းမျပဳရလို႔ အမိန္႕ေတာ္ခ် မွတ္လိုက္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမင္ကြန္းမင္းသားၾကီး ၏ အၾကီးေတာ္ ငသံမိႈ သည္ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးငါးဆယ္ နဲ႔ ဓါးေရး လွံေရး လွိဳ႕၀ွက္ သင္ၾကားေနပါသည္။ ကေနာက္မင္းသားၾကီးသည္ ဓါးျပီး လွံျပီးသည္ဟု ဆုိ၍ ျမင္ကြန္းမင္းသားတုိ႔က အစီအရင္မ်ား လုပ္ၾကပါသည္။ ငသံမိႈ က ဦးစီးျပီး ဓါးလုပ္မည့္ သံေခ်ာင္းကို ကိုးသခ်ိဳင္းမွာ ကိုးရက္ျမဳတ္ေစျပီးမွ ဓါးလုပ္ပါသည္။ ဓါးျဖစ္လာျပီဆုိေသာအခါ ေဆး၀ါးမႏၱန္တို႔နဲ႔ အစစအရာ ရာ မလိုရေလေအာင္ သိဒိၶတင္ထားပါသည္။ ဦးရီးေတာ္ကိုလုပ္ၾကံဖို႔ ေပၚေပၚထင္ထင္ေျပာေနသည့္အျပင္ အခါေတာ္ေပးဖို႔ ဦးပုည ကို မိန္႔ဆိုေနသည္ကို သိရွိသြားတဲ႔ ေတာင္ညိဳမင္းသမီးသည္ ခမည္းေတာ္အိမ္ေရွ႔ မင္းသားၾကီးထံသို႔ အေစေတာ္လြတ္သည္။ ထိုအေစေတာ္က ျမင္ကြန္းမင္းသားထံသို႔ စာကို အပ္လိုက္ေသာ အခါ ျမင္ကြန္းမင္းသားက စာကိုဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႔မင္းသားၾကီးထံသို႔ သြားပို႔ေစပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဒါသထြက္ေနေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ လက္တြင္ ေတာင္ညိဳမင္းသမီး နတ္ရြာလားရရွာေလေတာ့သည္။ သမီးေတာ္ရဲ႔ သတင္းေပးစာနဲ႔ သမီးေတာ္ အသတ္ခံရသည္ကို မည္သို႔မွ်အေရးမယူေသာ အိမ္ေရွ႔ကိုယ္ေတာ္ ၾကီး၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္မိသည္။ ထိုသို႔ အမွတ္မထင္ေနမႈေၾကာင့္ မၾကာလိုက္မီ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာပင္လွ်င္ အိမ္ေရွ႔စံ ကေနာင္မင္းသားၾကီးအဖို႔ အျဖစ္ဆိုးနွင့္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရေပေတာ့သည္။
ထုိေန႔ အတိအက်မွာ ၁၂၂၈ ခုႏွစ္ ဒုတိယ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ( ၇ ) ရက္ - ခရစ္ႏွစ္ (၂.၈.၁၈၆၆) ေန႔ျဖစ္သည္။အခ်ိန္က ေန႔လည္ တိမ္းစျပဳေနခ်ိန္၊ လြတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း မွာ စတင္ေနျပီျဖစ္သည္။ ကင္း၀န္မင္းၾကီး ဦးမာလိန္၊ သူရဲ၀န္ ဦးေရႊလံုး၊ ျမေတာင္ျမိဳ႔စားေသနက္၀န္၊ မလြန္မင္းသား၊ ျပင္စည္မင္းသား၊ စကုမင္းသား စသည့္မင္းသားမ်ားသည္ အဆင့္အတန္းလိုက္ ခစားေနၾကေလသည္။ လြတ္ေတာ္ခန္းမရဲ႔ ထိပ္တြင္ အိမ္ေရွ႔စံကေနာင္မင္းသားၾကီးက ထုိင္ေနေတာ္မူသည္။ ႏိုင္ငံေရး၊ ျပည္ထဲေရး ၊ အဂၤလိပ္တို႔ရဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔မႈမ်ားကို စီစစ္၊ေစငု၊ စစ္ေၾကာ ေနသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ လြတ္ေတာ္္ဆီသို႔ မင္းသားတစ္ပါး အသက္လု၍ ေျပးလာေနသည္။ ထိုသူမွာ ျမင္ကြန္းမင္းသားပင္ျဖစ္သည္။ ေနာက္မွ လက္သံုးေတာ္ၾကီး ငျဖဴသီးက ဓါးလြတ္ကိုင္၍ ေျပးလိုက္လာသည္။ ျမင္းကြန္းမင္းသားက လြတ္ေတာ္အတြင္းသို႔ ဦးရီးေတာ္ ကယ္ပါအံုးဘုရားဆုိျပီးေျပး၀င္လာသည္။ ရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားေသာ္လည္း အေျခအေနမူမမွန္သည္ ကို သိေသာ ကေနာင္မင္းသားက ေလွကားမွ လြတ္ေတာ္အေပၚအထိ ေျပးတက္သြားသည္။ အနားေရာက္လာေသာ ငျဖဴသီးက ဓါးျဖင့္ခုတ္ရာ ေျခသလံုးကို ခုတ္မိျပီး ေလွကားေပၚတြင္ လဲက်သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ လဲက်သြားေသာ ကေနာင္မင္းသား၏ ဇတ္ေတာ္ဆိီသုိ႔ ငျဖဴသီးက တခ်က္တည္း ပိုင္းခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ အိမ္ေရွ႔ကို္ယ္ေတာ္ၾကီး၏ ေသြးတို႔သည္ ရာဇပလႅင္ေျခရင္းတြင္ စြန္းထင္းေပခဲ႔ေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္တိုင္းျပည္သည္လည္း စက္မႈႏိုင္ငံတည္ေထာင္စမွာပင္ တစ္စခန္းရပ္ခဲ႔ ရေပေတာ့သည္။ ျပည္သူေတြ အက်ိဳး တိုင္းျပည္အက်ိဳးကိုေဘးခ်ိတ္ျပီး ထင္ရာစိုင္း ထင္တုိင္းၾကဲခဲ႔ၾကေသာ အာဏာရူးတုိ႔ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ဗိသုကာ မ်ား ဆံုးရံႈးခဲ႔ရသည္မွာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးကို လုပ္ၾကံျခင္းမဟုတ္ ပဲ တုိင္းျပည္ႏွင့္ ျပည္သူ ကို လုပ္ၾကံျခင္းပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ။
ကိုမင္းေနာင္ရိုး blog မွကိုးကားခ်က္ ..............
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Posts
No comments:
Post a Comment